Home >>> Bezinning >>> Bezinning >>> Herdenken of afsluiten
PDF Afdrukken E-mail

Herdenken of afsluiten

Het feest van Allerzielen ontstond in de kloosters, waar rond het jaar 1000 de gewoonte ontstond om voor alle overleden monniken te bidden. Later werd het bidden voor alle overleden parochianen ook in de parochiekerken gedaan op het feest van Allerzielen. De gedachtenis van alle overleden gelovigen werd gekoppeld omdat het begin van de wintertijd vroeger begon op 1 november. Na de winter keerde het leven in de natuur weer terugkeerde. Ook de dood van de mens werd niet beschouwd als het einde, maar het begin van een nieuw bestaan.

In onze parochies worden nog steeds mooie vieringen gehouden, waarin de namen van de overledenen van het afgelopen jaar worden genoemd en alle overledenen worden herdacht. Een bezoek aan het kerkhof hoort er bij. De graven zijn prachtig gesierd zijn met bloemen, maar ook bij de urnenkelders zien wij dat mensen hun dierbaren niet vergeten zijn. We blijven met hen verbonden.

Voor ons als christenen horen dood en verrijzenis bij elkaar. Dit vieren ademt hoop en vertrouwen uit omdat God ons leven ten goede leidt. Uitvaartondernemers nodigen ook families uit om te denken aan hun dierbaren. Deze viering is soms in een kerkgebouw of ook in de eigen aula. Omwille van de niet gelovigen komt het accent meer te liggen op mooie gedachten en gedichten over de dood. Het geloof in de verrijzenis en zo het nieuwe leven binnen gaan, wordt in deze bijeenkomsten in het midden gelaten. Het herdenken wordt het afsluiten van een bepaald rouwproces.

Wanneer een kerkdienst rondom Allerzielen in onze tijd minder bezocht wordt is dat misschien omdat het geloof in de verrijzenis aan betekenis heeft ingeboet. Het herdenken van dierbaren, die van de dood naar het leven zijn gegaan, geeft ons het vertrouwen dat het afscheid van hen geen definitief afscheid is. Want eens zullen wij elkaar opnieuw zien in het leven bij de Heer. Het contact met hun blijft bestaan over de grenzen van de dood heen naarmate de liefde voor hun bij ons leefde. In ons leven dragen wij hen met ons mee en bouwen wij voort op datgene wat zij ons voor het leven hebben mee gegeven.